Vinz – 10.07.17

Ik zal beginnen bij het begin, nu ja.. Niet het echte begin hé!
Die 40 weken en 4 dagen zwangerschap waren een HEL voor mij.. nu niet alle dagen maar toch 75% ervan.

Pas op 8 weken en 5 dagen wisten we dat we zwanger waren. Dat waren dubbele gevoelens. (Waarom? Dat lees je HIER.) Maar al bij al toch enthousiast over onze kleine aliën (zo noemde Brecht onze baby toen, hij vond het er maar gek uitzien op die echo’s) en vooral benieuwd of het een zoon of dochter ging worden.

Bij de 12 weken echo kunnen ze al voor 80% zeggen wat het zal gaan worden, natuurlijk lag ons prachtexemplaar met de beentjes gekruist én opgetrokken..
Koppig ding hoor! Ik was dus enorm teleurgesteld, ik heb diezelfde dag nog een afspraak gemaakt bij een vroedvrouw die pretecho’s deed. Op 17 weken wisten we dus dat we een knappe zoon gingen krijgen, dat knappe gedeelte daar gingen we uiteraard wel vanuit. Verdorie, niet kunnen ‘solden – shoppen’..

Tot 4,5 maanden zwangerschap ben ik zoo misselijk geweest, elke dag opnieuw! Ik heb het zwanger zijn zo vervloekt, ik haatte het echt. Nu zou ik niet anders willen dan het overdoen. Ik werkte toen als fulltime verkoopster in een grote sportwinkel en het was er best druk elke dag. Ik begon echt te voelen dat het voor mij fysiek elke dag zwaarder en zwaarder werd. Na 28 weken ben ik met zwangerschapsrust gegaan op aanraden van de dokter, dit omdat ik heel veel last had van mijn bekkeninstabiliteit. Ik deed best veel stappen op een dag en ik kon ook niet lang staan of stilzitten, best ongemakkelijk dan. De moment dat klanten op jou moeten wachten omdat je hun tempo niet meer aankan en je nog zo je best doet om zo snel mogelijk door de gangen te waggelen, dan is het misschien tijd om in je zetel te gaan liggen.

De voorbereidingen voor de komst van onze kleine dino was zo leuk! welke kleertjes zal hij aandoen als hij geboren is? Hoe gaat zijn kamertje eruit zien? Hoe gaat dat in zijn werk die bevalling? Je leest zo veel verhalen online, en in die ‘mamagroepen’ op Facebook kom je de gruwelijkste verhalen tegen, maar ook de mooiste en puurste.. Ik heb er wel enorm veel steun aan gehad, tussen al die 1000+ mama’s is er altijd wel 1 die je kan helpen. Zelfs tot op de dag van vandaag zijn ze mijn mom – googlers (moeders weten het soms echt wel beter dan Google)!

21767314_1517349198341595_679321264_o

Onze uitgerekende datum kwam dichter en dichter, en dichter en dichter,…. en het bleef stil! Ze hadden me nog zo gezegd “Doe maar rustig aan of hij komt al met 30 weken, je hebt al veel te veel harde buiken”. Yeah Right, ondertussen 40 weken en 2 dagen. Al bijna 2 maanden voorweëen en nog steeds geen baby, mijn geduld was OP!! Toch maar eens aan de monitor want ik had al enkele keren een ferme harde buik en wat krampen, valies mee want ik was er helemaal klaar voor! Vandaag ging het gebeuren, vandaag gingen we onze dino in onze armen hebben!

“Juffrouwke, ge moogt naar huis gaan.” PARDON??? Ik had 5 CM opening, maar met weëen die niet willen doorzetten ben je niks natuurlijk. Nu was het genoeg geweest, ik was zoo kwaad op alles en iedereen! Hoe kunnen ze mij nu naar huis sturen?! Toen ik terug thuis was heb ik meteen naar het ziekenhuis van Tongeren & Hasselt gebeld. HAAL HEM ERUIT!!!! Ja dat deden ze dus niet.. Dan maar wachten.

9 Juli heb ik de hele dag uitgeput rondgelopen, ik had me er al bij neergelegd dat ik voor eeuwig zwanger ging zijn. Als ik op die moment wist dat ik de dag erna ons zoontje in mijn armen had dan was ik lekker de hele dag gaan slapen! Want ja, nu dat nog kon..

’s Avonds ben ik redelijk laat gaan slapen want ik voelde me niet zo op mijn gemak, diarree en krampen. Toen Brecht kwam slapen rond 1uur was ik al een dik uur stiekem aan het timen (want dat doe je bij het minste wat je voelt). Geen paniek want ze kwamen nog maar om de 10 minuten. Nog geen half uur later kwamen ze plots om de 2 minuten! Snel alles bij elkaar en vertrokken naar het ziekenhuis van Hasselt. Bij 6 Cm heb ik dus maar een Epi gevraagd (ondanks mijn angst voor epidurale). Onze dino zat nog helemaal boven en was nog niet 1 cm ingedaald, en mama was op. Ik had amper een adempauze tussen mijn contracties en ik kon echt niet meer van de pijn.

Yes 10 hele centimeters! Maar nog steeds zat onze ukkepuk helemaal bovenaan, dit kan je echt niet menen dacht ik bij mezelf. Ik moest dus in een gekke houding gaan liggen; die waarbij je met je poep in de lucht en je schouders/armen op het bed ligt. Zo heb ik een half uur geslapen, moet knap zijn geweest aan die andere kant van het bed!

Tijd om te persen! En dankzij die overenthousiaste vroedvrouw ging het zeer vlot, verbaasd me nog steeds dat ze geen spandoek bij had! Maar hé, topvrouw wel hoor!! Mijn gynaecoloog (die ervan overtuigd was dat ik een keizersnede ging krijgen) was zelfs nog te laat in de kamer om de bevalling te doen 😂. Gelukkig heeft papa het wel allemaal meegemaakt ondanks dat hij helemaal niet tegen bloed kan!

Geboren om voor altijd van te houden 🖤
VINZ 🦖 – 10.07.17 – 12u10 – 4kg190 – 53cm

40615051_1964491230275300_8015043194976731136_n

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s